Dostaliście kiedykolwiek książką w twarz? Nie dosłownie. Czy jakaś trafiła w was tak, że zastanawialiście się, co bardziej odczuwacie - oburz czy szacun? Za szczerość. Za prosto z mostu. Za co w sercu to na języku. Ja owszem. Z zakupów spożywczych w owadziej sieciówce przyniosłam cieniutką książeczkę za 9 zł. Taniec wokół słońca chorwackiej pisarki Vedrany Rudan. Przyciągnęła moją uwagę okładką. I pierwszym zdaniem, które przeczytałam po otworzeniu na chybił trafił. Mocnym, jak cios. Nie byłam przygotowana, przyjęłam bez gardy. I dobrze. Warto było. Bo choć nie ze wszystkim, co autorka zaserwowała zgadzam się - to taką szczerość cenię w chuj (jakby mogła rzec ona sama). Być może uznacie mnie za nieoświeconego ćwoka, ale do przed chwilą Vedrana Rudan pozostawała mi postacią nieznaną. Ze zdziwieniem odkryłam, że była ceniona i to nie tylko u siebie na Bałkanach. I że w tym roku odeszła. Taniec wokół słońca to jej autobiograficzna wypowiedź, bardzo szczero brzmiące życiowe podsumowanie. Nie oszczędza nikogo, siebie też. Krótko, zwięźle i w pysk.
Poprzerabiałam zeszłosezonowe wełniane czapki robione na drutach. Jednak wolę takie nie wywijane. Jedna z nich (ciemnoszara), bierze udział w szaro-szaro-szarym ałtficie (z nową ulubioną szarą workowatą sztruksową spódnicą z ulubionego sklepu). 🩶🪨🍂
fot. Sivka
